Defeng sugeruje podejmowanie decyzji w czterech wymiarach:
Wymagania dotyczące dokładności
Jeżeli wymagana szerokość/odstęp linii jest mniejsza niż 10 μm lub ostrość krawędzi grafiki jest wyjątkowo wysoka, należy wybrać metodę fotochemiczną. Jeśli jest ona większa niż 20 μm i niewrażliwa na ząbkowania krawędzi, sitodruk jest w pełni możliwy.
Wymagana grubość folii
Jeśli grubość drukowanej warstwy farby/zaczynu przekracza 10 μm (lub nawet 50 μm lub więcej), bardziej odpowiednim wyborem będzie sitodruk. Metoda fotochemiczna ma ograniczone możliwości w przypadku grubych warstw.
budżet kosztów
Jeśli projekt jest bardzo wrażliwy na koszty lub jeśli cena jednostkowa produktu jest niska i wymaga ekstremalnej kontroli kosztów produkcji, zalety sitodruku są ogromne. Wysokie inwestycje w metodę fotochemiczną są odpowiednie tylko w przypadku produktów o wysokiej wartości dodanej.
Podłoże i kształt
Jeśli podłoże jest nierówne, zakrzywione lub materiał nie nadaje się do procesów fotolitograficznych (np. tekstylia, niektóre tworzywa sztuczne), sitodruk jest niemal jedyną opcją.
Porównanie sitodruku i fotolitografii jest zasadniczo rozróżnieniem między dwiema ścieżkami „ekstremalnej precyzji” i „opłacalności”: fotolitografia wykorzystuje precyzyjną kontrolę optyczną i chemiczną do rzeźbienia mikroskopijnego świata na płytkach krzemowych; Sitodruk wykorzystuje zwięzłą metodę fizycznego wytłaczania, aby skutecznie replikować grafikę na szerokiej powierzchni materiałów. Różnica w dokładności jest fundamentalna i strukturalna, ale prostota procesu, niski koszt i produkcja na dużą skalę zapewniły sitodrukowi niezastąpioną pozycję w produkcji przemysłowej, której nie można zastąpić metodami fotochemicznymi.
Na głębszym poziomie wybór procesu produkcyjnego nigdy nie był kwestią tego, „kto jest bardziej zaawansowany”, ale raczej kwestią tego, „co jest najbardziej odpowiednie”. W obszarach fotowoltaiki, opakowań, tekstyliów, ceramiki, elektroniki grubowarstwowej itp. sitodruk wspiera ogromne potrzeby życiowe i fundamenty przemysłowe dzięki minimalistycznym procesom i wyjątkowo niskim kosztom. Nie musi na tym samym torze konkurować z metodą fotochemiczną, gdyż kroczy szerszą ścieżką.
